ΑΞΟΝΕΣ Συμμαχιών

 

Αξονες Συμμαχιών

Κυρίαρχη συζήτηση, στα κόμματα που φιλοδοξούν  να   παίξουν στην κεντρική 

πολιτική στιγμή Σήμερα και αναγνωρίζουν ότι δεν μπορούν να το κάνουν Αυτοδύναμα, 

 είναι το θέμα των συμμαχιών, των μετώπων (λαϊκών, δημοκρατικών κτλ), 

των συνεργασιών, ή όπως διαφορετικά λέγεται.

Το παρόν ταπεινό  σημείωμα δεν σκοπεύει να αποκαλύψει τη βέλτιστη  

τακτική επίθεσης, (ή και άμυνας!) στο “συστημα” (Μητσοτάκη, 

Παγκοσμοποίησης, Καπιταλισμού, Ιμπεριαλισμού …) 

 αλλά να θέσει, στο μέτρο του δυνατού, τις γραμμές του γηπέδου. 

Σε πιο κεντρικό άξονα πρέπει η Αριστερά να αναζητήσει έναν κύκλο Συμμαχιών? 
Αναφέρονται παρακάτω οι δυνατοί άξονες, χωρίς   αξιολογική σειρά 

(και χωρίς ανάλυση). 

• Κράτος Δικαίου
  Ατομικά δικαιώματα, Απαξίωση των Θεσμών, Ελευθερία του τύπου, Έλεγχος 

  των ανεξαρτήτων αρχών , εξευτελισμός της Βουλής και  της Προεδρίας, 

  Αυτοδιοικητικό Πλαίσιο.
  Στο βάθος η “δημοκρατία”, έτσι απλά και δύσκολα!

• Ακραίος καζινο-καπιταλισμός
  Κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου έναντι της παραγωγής, Δημόσιο και 

  Ιδιωτικό χρέος,  Φούσκες… Κύρια τρέχουσα έκφραση του η ακρίβεια και η στέγη.  
  Στο βάθος ο σοσιαλισμός

• Ειρήνη-Αφοπλισμός
  Πόροι για την κοινωνία,  αλλά ο άμεσος απτός στόχος η αποτροπή του
  3ου Παγκοσμίου  Πολέμου

• Κλιματική Αλλαγή
  …και στο βάθος  απο-ανάπτυξη[-μεγένθυση]

Ελπίζω να έγινε σαφές από τα παραπάνω ότι οι Κύκλοι για τους τέσσερις άξονες
δεν είναι κατ’ ανάγκη ομόκεντροι.
Εμείς, που είμαστε φυσικά στο κέντρο, μπορεί να έχουμε κάποιον δυνητικό  σύμμαχο
πολύ κοντά μας όσον αφορά στον ένα κύκλο, αλλά αυτός να μην εντάσσεται
σε έναν κατά τα άλλα  ευρύτερο κύκλο. 

Τέλος το βασικό ερώτημα:
Πρέπει να διαλέξουμε, και να επικεντρωθούμε, στο κτίσιμο ενός κύκλου
ή μας παίρνει να επεξεργαζόμαστε περισσότερους  κύκλους παράλληλα,
με διαφορετικό χρονικό ορίζοντα?

 

05.05.25 

Εν αναμονή του Νέου...

 

 Εν αναμονή του Νέου...

Τα Τρία από τα επτά Κάπα  Ƙ   [1]

Είναι κάποια θέματα αρχής προερχόμενα και από την “αστική δημοκρατία” που παραμένω 

 δογματικά προσκολλημένος. Διάκριση των εξουσιών, αυτονομία κινημάτων,  

διαχωρισμός του κόμματος από το κράτος.  

[αν, με την πρώτη παράγραφο πείτε “καλά, γνωστά, αποδεκτά” διάβασε παρακάτω τις

 απλές συνέπειες αυτών και ξανασκεφτείτε αν συμφωνείτε]

Η Κυβέρνηση και το κοινοβούλιο είναι θεσμοί  του κράτους, εν ονόματι του λαού 

- όχι του έθνους. 

Η κυβέρνηση, ακόμα και όταν είναι μονοκομματική, δεν υπακούει στο κόμμα, 

αλλά λογοδοτεί στο κοινοβούλιο και έμμεσα στον λαό. Και ελέγχεται (λέμε τώρα…)

 από την δικαστική εξουσία ως προς την νομιμότητα -και μόνο- των ενεργειών της. 

Το κόμμα λειτουργεί μέσα στους μαζικούς φορείς, πείθει το κίνημα και πιέζει 

την κυβέρνηση. Σχηματικά, την υπουργό “του”  την προσεγγίζει μέσω διαδήλωσης 

στη Σταδίου, όχι με ραβασάκια στους διαδρόμους του υπουργείου. 

Αλλά τώρα δεν είμαστε κυβέρνηση (θα μου ξεφύγει ένα “ευτυχώς”!), 

αλλά έχουμε μόνο την βουλή. 

Οι βουλευτές προτείνονται και υποστηρίζονται από τα κόμματα αλλά ψηφίζονται 

και αναδεικνύονται από το  εκλογικό σώμα. Δεν λογοδοτούν στον αρχηγό, 

στην ΚΕ ή στο συνέδριο του κόμματος αλλά στους ψηφοφόρους τους.

 

Ειδικότερα, και σε μεγαλύτερο βαθμό, οι “11’ δεν μπορούν να πάρουν αυτόματα γραμμή 

ούτε και από και από το πιο καλά οργανωμένο και διαφανώς δημοκρατικό κόμμα 

της Νέας Αριστεράς [ΝεΑ] . Εξελέγησαν με συνδυασμό άλλου κόμματος και 

δεν υπάρχει τεχνική ή πολιτική διαδικασία που να βεβαιώνει ότι τα μετέπειτα

 μέλη της ΝεΑ είναι αυτά ακριβώς που τους έβαλαν στην Βουλή. Το νέο κόμμα

 (όπως κάθε κόμμα) παράγει θεωρία και πολιτική και ασκεί επιρροή εφ’ όλων των βουλευτών,

 με μεγαλύτερη ένταση στους πολιτικά όμορους χώρους. Φυσικά οι “11” θα δέχονται 

την όποια πίεση των θέσεων της ΝεΑ (ως χώρου που αναφέρεται σε αυτούς) αλλά θεσμικά, 

ανάλογη επιρροή θα ασκείται στον Σύριζα, στο Πασόκ ή και στο ΚΚΕ(λέμε τώρα..)

 

Το γεγονός ότι “αναφερόμαστε”  στους 11, δεν τους δεσμεύει, πολιτικά ή πρακτικά.. 

Think & Act Left [2]

Σε μια κατάσταση ρευστότητας, όπου αναγνωρίζουμε ότι απευθυνόμαστε σε περισσότερους

 από όσους “έφυγαν”  και, σε ακόμα λιγότερους, όσους τώρα “είναι  οργανωτικά μαζί μας” 

ο  ιδεολογικός και πολιτικός διάλογος εντός του όπου υπό διαμόρφωση κόμματος 

 δεν είναι ότι αποτελεσματικότερο υπάρχει. 

 

Δεν υπάρχουν όργανα-σχήματα που να τον  οργανώσουν ή ιδεολογικές κατευθύνσεις 

που να τον καναλιζάρουν. Ακόμα και αν  αυτοί  που  “είναι  οργανωτικά μαζί μας” 

καταλήξουν σε αποφάσεις, δεν υπάρχει ο στόχος αυτής της διαδικασίας.

Όπως αναφέρθηκε  παραπάνω, δεν μπορούμε να δώσουμε γραμμή στους 11. 

Ακόμα χειρότερα, αν σφυρίξουμε πρόωρα την ολοκλήρωση του διαλόγου, 

οι όποιες αποφάσεις προκαταλαμβάνουν  τις  θέσεις του μελλοντικού κόμματος και

 μετά θα πρέπει να απευθυνθούμε στο ευρύτερο χώρο με την απαίτηση να στοιχηθούν 

σε αυτές, με το δημοκρατικότατο take it or leave it. 

 

Αντ’ αυτού, αν διαχυθούμε στα κινήματα, εφ’ ενός ενισχύουμε τις δομές που θεωρούμε 

απαραίτητες για την στήριξη ενός αριστερού μετασχηματισμού της κοινωνίας 

(άσκηση του θα συνεχίσουμε και στο μέλλον!), 

και  εφ’ ετέρου  ερχόμαστε σε διάλογο (ειλικρινή!)  με όσους συντρόφους από τον 

γενικότερο χώρο της αριστεράς θέλουμε να προσεγγίσουμε για να συνδιαμορφώσουμε, 

χωρίς αστείους ηγεμονισμούς, το κοινό μας κόμμα. .

Κάτι αντίστοιχο με το act. Εδώ, αναγκαστικά θα πάμε με άλλους, μόνοι μας δεν έχουμε

 (ούτε είχαμε επί  Σύριζα) την δυνατότητα - ή την νοοτροπία -  της μοναχικής πρωτοπορίας. 

Αλλά θα πηγαίνουμε παντού και πολλ@. Πρέπει να δείχνουμε στην πράξη ότι εννοούμε 

πραγματικά την επιλογή μας  να ξαναβρούμε το νήμα της κινηματικής αριστεράς. 

 Είναι πιθανότερο να βρεις μία/ένα νέ@ σύντροφο/ισσα στον “δρόμο” 

παρά περιμένοντας στα γραφεία. 

Φυσικά, θα “διαχεόμαστε” στις κινητοποιήσεις.  Με την αίρεση ότι θα κάνουμε

 μια παραπάνω προβολή από ότι θα  ήταν πολιτικά ορθό (όπου μας παίρνει) 

για λόγους αναγνωρισιμότητας 

 

  ___________________________________________________________

 

1. Αναφορά στο  εμβληματικό άρθρο του Αρ. Μπαλτά 

2. Αυθαίρετο δάνειο από τον ευρηματικό τίτλο της κίνησης

 

Γιατί Χάσαμε

 

Γιατί Χάσαμε??
Τελικά, και εκ των υστέρων, τα  πράγματα φαίνονται τραγικά λογικα.

[Το  μoνο] Block ΕξουσIας

 
Δεν πιστεύω ότι ο Μητσοτάκης δυσαρεστήθηκε από το Μητσοτάκης Α.Ε. Σφικτή διοίκηση με business plan, στόχους, job description, μέρισμα αλλά και bonus στο στελεχιακό δυναμικό. Και επιβράβευση πίστης (loyalty plan) στους πελάτες.
Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδίωκε την πρώτη (ουσιαστικά) φορά αριστερά, αναγνωρίζοντας ότι την προηγούμενη είχε μόνο την κυβέρνηση (και αυτή όχι “αυτοδύναμα”), όχι την εξουσία.
Μια στοιχειώδης αριστερή λογική κατέληγε ότι η ριζοσπαστική πορεία προϋπόθετε ένα συμμετοχικό όραμα,  όχι για μια φωτισμένη πρωτοπορία ή μια κλίκα αρίστων.
Απαιτούσε την εμπειρία,  αλλά και την ενεργή στήριξη από: (ενδεικτικά)
-  τα συνδικάτα,     που θα συνεπικουρούσαν την επιθεώρηση     εργασίας ώστε να μην μείνουν κενό γράμμα     οι βελτιώσεις της εργατικής νομοθεσίας
- Τα επιμελητήρια     ώστε να απομονώνονται οι παράνομες     πρακτικές και η μαύρη οικονομία
- Την     αυτοδιοίκηση ώστε να βελτιστοποιούνται     οι χρήσεις γης και να χωροθετούνται     ειρηνικά οι ΑΠΕ
και από όλους αυτούς (και άλλους τόσους που πιθανόν μου διαφεύγουν) για την σχεδίαση και υποστήριξη ενός “νέου, βιώσιμου, δίκαιου, περιφερειακά ισορροπημένου αναπτυξιακού παραδείγματος”.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν απέτυχε μόνο διότι δεν είχε έτοιμο το block διακυβέρνησης στο πολιτικό-κομματικό επίπεδο υπό την απλή αναλογική. Ανεξαρτήτως εκλογικού (=πολιτικού) συστήματος, δεν είχε μπλοκ συμμαχιών και στο κοινωνικό επίπεδο. Η ηγεσία το καταλάβαινε καλά, γι' αυτό προσπαθούσαμε απεγνωσμένα να δανειστούμε κοινωνικά ερείσματα από παλαιοκομματικούς που τα κράτησαν από τα “όμορφα χρόνια”, ή τα κληρονόμησαν από τους φυσικούς ή πολίτικους τους προγόνους.
Αυτοί δεν μας τα παραχώρησαν, έμειναν πιστοί στην ηγεσία τους και στο σχέδιο να μην μοιραστούν αυτά τα ερείσματα, αλλά να υπηρετήσουν  το δικό τους σχέδιο  παλινόρθωσης.
[Φυσικά δεν θελήσαμε να μοιραστούμε το σχέδιο και τα ερείσματα του συστήματος. Θα ήταν αποτυχία, από όλες τις πλευρές, Loose-Loose.]
Μέσα στον κομματικές μας παρωπίδες, δεν είδαμε ότι ο βασιλιάς είχε πανοπλία ενώ ο επαναστάτης ήταν γυμνός.
Το κατάλαβαν όμως οι ψηφοφόροι, και επικύρωσαν το μόνο μπλοκ εξουσίας που προτάθηκε.
Θα μπορούσαν να μην το κάνουν?
Έχουμε περάσει το κατώφλι της απελπισίας της περασμένης δεκαετίας και ο λαός δεν ήθελε να ρισκάρει ούτε τις αλυσίδες του
Δεν τους ενοχλούσε το Μητσοτάκης Α.Ε.
Σε κάθε περίπτωση ο καταναλωτής και ο ψηφοφόρος αγοράζει έτοιμο brand name.
Ακόμα και αν ξέρει ότι τον κλέβει στο ζύγι, ή στην ποιότητα, και του πιάνει το πόδι στην τιμή
 

ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Προεδρική η Προεδρευομένη?

 Στη Ελλάδα έχουμε, τυπικά κατά το Σύνταγμα, Προεδρική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.
Οι πολίτες εκλέγουν το κοινοβούλιο, και μέσα από το κοινοβούλιο αναδεικνύεται ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνηση.

Η αντίληψη και η πολιτική ψυχολογία όμως των πολιτών-ψηφοφόρων είναι διαφορετική. Δεν ακούς ΠΑΣΟΚ -Συγκυβέρνηση - ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ αλλά Παπανδρέου-"πως τον λέγανε"-Σαμαράς ή Σαμαροβενιζέλος - Τσίπρας - Μητσοτάκης. Για να μην πάμε και παλαιότερα (κατ' αντίστροφη χρονολογική σειρά  Ανδρέας - Καραμανλής - Παπαδόπουλος (όχι χούντα!). 

Ψηφίζουν τον απόλυτα κυρίαρχο της εκτελεστικής εξουσίας. Η διάκριση των εξουσιών είναι ψιλά γράμματα, προκειμένου να εκλεγεί ο αναμφισβήτητος ηγέτης πρέπει να εκλεγούν και αρκετοί βουλευτές που να τον στηρίζουν ανεπιφύλακτα. Στην επιλογή μεταξύ των βουλευτών, με το πελατειακό σύστημα των εκλογικών περιφερειών έχουν την επιλογή να διαλέξουν αυτόν που θα τους κάνει το προσωπικό ή ομαδικό ρουσφέτι, μεταξύ των επιλογών που τους προσφέρει (όταν δεν υπάρχει λίστα), ο αρχηγός.

Για την ιστορία, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο Αυθεντικός) γύρισε παντοδύναμος ώστε να επιτελέσει την μεταπολίτευση, οι περισσότεροι περίμεναν, και εξόρκιζαν, το προεδρικό σύστημα -τύπου Γαλλίας- που θα καθιέρωνε (δεν υπήρξε καμιά αμφιβολία ότι θα έκανε ότι ήθελε). Απέδειξε ότι μπορούσε κάλλιστα να κάνει ότι ήθελε, ίσως και περισσότερα, και με προεδρευομένη. Ο μετέπειτα κυρίαρχος, ο Ανδρέας (άνευ επιθέτου) άλλαζε πολιτική αλλάζοντας  υπουργούς, όπως ακριβώς ο Γάλλος πρόεδρος αλλάζει πρωθυπουργούς.

Το προεδρικό σύστημα, ενώ είναι κατ αρχήν απεχθές ως προσωποκεντρικό, ίσως  έχει και πλεονεκτήματα. Πρώτο και προφανές είναι ότι τείνει να αποδεσμεύσει την εκλογή του ανωτάτου άρχοντα από την εκλογή των βουλευτών, με επιθυμητό αποτέλεσμα το  κοινοβούλιο να αποκτά μια σχετική αυτονομία, ώστε να λειτουργεί η έρμη διάκριση των εξουσιών. Επίσης, ο  ετεροχρονισμός της θητείας κυβέρνησης και κοινοβουλίου εξομάλυνε τις αλλαγές, και έδινε περισσότερο χρόνο στην εκτελεστική  εξουσία να "ολοκληρώσει το έργο της". Να θυμηθούμε ότι, ιδίως παλαιότερα, οι πολίτες έδιναν 7ετία στον ηγέτη, όση και η θητεία του Γάλλου Προέδρου (Δεν συνέβη όμως με τον Τσίπρα και ελπίζω να μην συμβεί και με τον Μητσοτό)

 

Θα υποστηρίξω ότι ο πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα έπρεπε να είναι Προεδρικό, όχι με την τελευταία ελπίδα, για αυτόνομο κοινοβούλιο, αλλά γιατί έτσι το αισθάνονται οι ψηφοφόροι.

Η  αντανάκλαση της πραγματικότητας στο θεσμικό σύστημα είναι παράγων ομαλότητας και πρώτο βήμα για αλλαγές προς το καλύτερο, αναδεικνύοντας τις όποιες αδυναμίες.

 

 

Το Παράδοξο της Δημοκρατικής Διαβούλευσης

 

Το Παράδοξο της Δημοκρατικής Διαβούλευσης

Στην Ιδανική Δημοκρατία όλοι συμφωνούν στα κριτήρια

• Το Έργο θα γίνει αν είναι Οικολογικό ΚΑΙ Οικονομικό

• Η Κυβέρνηση θα ρωτήσει δημοκρατικότατα τον λαό

Αλλά τι θα ρωτήσει? Την τελική ετυμηγορία καθενός ή την κρίση του επί κάθε κριτηρίου χωριστά ?

ΠΟΣΟΣΤΟ	Οικολογικό	Οικονομικό	Αποτέλεσμα
30.00%	✓	Χ	Χ-Δεν είναι οικονομικό	Χ-το 60% το απορρίπτει
30.00%	Χ	✓	Χ-δεν είναι οικολογικό
40.00%	✓	✓	✓ OK
	To 70% το θεωρεί οικολογικό	To 70% το θεωρεί οικονομικό
	✓ OK Αμφότερα τα κριτήρια πληρούνται σύμφωνα με 70 %

 https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/288741_ena-prosopiko-problima

http://epohi.gr/apo-to-brand-name-sto-dna-tou-syriza/

http://epohi.gr/apo-to-brand-name-sto-dna-tou-syriza/

Nonews-NEWS: Πολιτικά ζόμπι που είδαν φως και μπήκαν...

Nonews-NEWS: Πολιτικά ζόμπι που είδαν φως και μπήκαν...: Η σπουδή που έδειξε το τρίο των Μπίστη, Λιάκου και Παναγιώτου να εγκαλέσουν τον Παύλο Πολάκη για τα σχόλια που έκανε για το πολιτικό τους...

Αριστερά και Πολιτική: Οι βουλευτικές εκλογές με το "Σύστημα Μητσοτάκη" ...

Αριστερά και Πολιτική: Οι βουλευτικές εκλογές με το "Σύστημα Μητσοτάκη" ...: Κύριε Πρωθυπουργέ, Εφόσον επικαλείστε την δημοκρατία και την αντιπροσωπευτικότητα που πρέπει να «αποκατασταθεί» στα συνδικαλι...

Ηθικό Πλεονέκτημα και Διαφθορά

Σοκ !!! (TMHO)

Από την πρόσφατη έρευνα της ΕφΣυν, (πέραν των αναμενομένων και προβεβλημένων περι Σημίτη)

το 47% των ψηφορόρων μας ταυτίζουν την διαφθορά και με την "κυβέρνηση Τσίπρα"

Λίγα έχουν μείνει από το ηθικό  μας  πλεονέκτημα - εκτός του σκληρού πυρήνα μας.

Θα πούμε οτι το δημοσιογραφικό σύστημα διαπλοκής κάνει καλά την δουλειά του.

Ετσι είναι, και αναδεικνύει και τις δικές μας αδυναμίες.

Ομως,  κατα την ταπεινότητα μου, η διαρκής (και εν μέρη ετελέσφορη) ενασχόλησημε την σκανδαλολογία αφήνει εναν απόηχο του "ολοι ίδιοι είναι"

Διαφορετικά, στην κοκορομαχία, οποιος ανακατέβεται με τα πίτουρα τον τρών οι κότες.

http://www.efsyn.gr/arthro/deihnoyn-simiti-gia-ti-diafthora

Καθολική Υπηρεσία

Καθολική Υπηρεσία 

Η καθολική υπηρεσία προβάλλεται ως μια ακόμα επιδότηση του κατώτερου εισοδήματος.

Πρέπει να προτείνουμε πολιτικά ένα κατώφλι των τηλ. Αναγκών που πρέπει να το εγγυηθεί και να το παράσχει η κοινωνία. Ποιο δύσκολο, πρέπει να έχουμε κάποια εκτίμηση της εκάστοτε οροφής των ευλόγων αναγκών, πέραν της οποίας δεν εμπλεκόμαστε ως κράτος (και μπορεί να φορολογήσουμε!)

Πέραν τούτου θα πρέπει να δούμε αν κάποιες στοχευμένες παρεμβάσεις μπορεί να συμβάλουν στην δημιουργία ενός υγιέστερου περιβάλλοντος και σε μεγιστοποίηση της ωφέλειας των τηλεπικοινωνιών στην κοινωνία. Είναι παραπάνω από σαφές ότι τέτοιες παρεμβάσεις θα απαιτήσουν κοινωνική συναίνεση που θα πρέπει να επιτευχθεί μετά από ζύμωση και διαβούλευση με την κοινωνία.

Η προσέγγιση και οι μέχρι τώρα παρεμβάσεις¹ της ΕΕΤΤ και συνεπακόλουθα του κράτους έθεταν σαν στόχο την συγκράτηση κάποιων τιμολογίων (Πακέτων²). Χωρις την στήριξη ερευνών πεδίου, καταθέτουμε κάποιες προτάσεις, που θα μπορούσαν, αν δεν θεωρηθούν εύλογες, να υποβληθούν στην τεχνική θεώρηση από την ΕΕΤΤ, και σε διαβούλευση με την κοινωνία

• Η στήριξη του σταθερού πρέπει να επικεντρωθεί κύρια στο 'πάγιο' και όχι στο κόστος χρήσης. H επικοινωνία είναι μια διαδικασία με δύο άκρα. Αν βοηθήσεις να διατηρηθεί το τηλέφωνο του φτωχού παππού, προστατεύεις και το δικαίωμα των λιγότερο φτωχών συγγενών του να του τηλεφωνήσουν. Αν διατηρήσει το σταθερό τηλέφωνο το μαγαζί του χωριού, τότε μπορεί να το διατηρήσουν και τα σπίτια, για να του τηλεφωνούν 'αστικά'Τα κριτήρια επιδότησης, πλήν του εισοδήματος, περιλαμβάνουν και τον οικισμό.
  
• Το κόστος χρήσης μπορεί να ενισχυθεί από το άλλο άκρο, πχ να μην πληρώνεις όταν παίρνεις το ΚΕΠΕ ή να είναι flat-rate η πρόσβαση σε ένα ασφαλιστικό φορέα
  
• Καρτοτηλέφωνα σε εθνικές οδούς και δημόσιους χώρους, με ελεύθερα πρόσβαση σε αριθμούς ανάγκης και ενδεχομένως σε άλλους αριθμούς
  (τα καρτοτηλέφωνα θα μπορούσαν τεχνικά να συνδυαστούν με free wifi, και με φορτιστές κινητών)
  
• Υπηρεσία καταλόγου, που θα δίνει την βασική πληροφορία, χωρίς επιλογές και προωθήσεις, δωρεάν η με ελάχιστη τιμή, ώστε να εγκαταλειφθεί ο δωρεάν τυπωμένος κατάλογος
• Πρόσβαση στο διαδίκτυο από παντού (πχ ενσύρματα – στα ΚΕΠΕ εστω και με ένα minimum cost) ή σε WiFi πλατειών με ένα ελάχιστο bandwidth (πχ που θα σου επιτρεπει να μπάινεις στο TAXIS)
  
• Ad Hoc ΚΥ και με κινητά, πχ ΑΜΕΑ.
  

1Διαβουλευση Ιουνιος 15

244871/988

Εκλογικό (βλ Πολιτικό) Σύστημα: Ιδεώδες και Ρεαλιστικότερο

 

Καταρχήν ήθελα να διευκρινίσω ότι σε αυτό το κείμενο χρησιμοποιείται όρος “εκλογικό σύστημα” χωρίς να υιοθετείται. Αυτός ο όρος υπονοεί υπόγεια (με την τεχνολογική χροιά των λέξεων “σύστημα, εκλογές”) ότι πρόκειται για ένα θέμα δευτερεύων και διαδικαστικό, ενώ τρόπος που απεικονίζεται η λαϊκή ψήφος στο κοινοβούλιο καθορίζει το πολιτικό σύστημα αλλά και διαμορφώνει ακόμα και αυτή την λαϊκή ψήφο (είναι γνωστή ως ψυχολογία της χαμένης ψήφου και όχι μόνο).

Δύο προτάσεις για το ιδεώδες πολιτικό σύστημα: Απλή αναλογική και ενιαία εκλογική περιφέρεια σε όλη την χώρα.

Αναλογική: Απόλυτη Δημοκρατία?

 
Το πρώτο, η απλή αναλογική, θεωρείται “πάγια θέση της αριστεράς” και τα επιχειρήματα είναι γνωστά. Πρέπει όμως να αναρωτηθούμε αν η λειτουργία της ανταποκρίνεται στην κυρίαρχη αντίληψη του εκλογικού σώματος. Οι εκλογές, ενώ είναι τυπικά βουλευτικές,θεωρούνται από τους περισσότερους ψηφοφόρους ότι αναδεικνύουν κυβέρνηση, και κυβέρνηση σημαίνει πρωθυπουργός (και ιδιαίτερα παλαιότερα, κόμμα εξουσίας). Παρά την καθιερωμένη και τυπικά αποδεκτή αρχή της διάκρισης των εξουσιών..
Σε μια κατανομή δικομματισμού χωρίς απόλυτη ψηφοφορία, ένα-δυό κόμματα με κάτω του10% μπορεί να κληθούν να αποφασίσουν ποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα θα γίνεικ υβέρνηση. Πιθανότητα χωρίς καθαρή εντολή από τους εκλογείς τους, οι οποίοι λογικά θα προτιμούσαν να διαλέξουν οι ίδιοι...
Αυτό παραπέμπει σε συστήματα δύο γύρων αλλά και σε συστήματα ενισχυμένης αναλογικής. Αν συμφωνούμε ότι το κόμμα μιας μεγάλης σχετικής πλειοψηφίας σχηματίζει κυβέρνηση, είναι μια καθαρή εκ των προτέρων διευθέτηση, και μάλλον έμμεσα δημοκρατική, πάρα τις μόνιμες αντιρρήσεις.
Μόνο που το παιχνίδι πρέπει να είναι καθαρό. Αν το κόμμα πάρει πχ ποσοστό 40 %σχηματίζει κυβέρνηση. Απλά και καθαρά. Να μην εξαρτάται από την τύχη και την κατανομή εδρών, μονοεδρικές, β' κατανομές, υπόλοιπα και άλλα κόλπα. 

Ενιαία Εκλογική Περιφέρεια

Αντίθετα η κατάργηση των εκλογικών περιφερειών δεν έχει ακουστεί καθόλου (αν δεν κάνωλάθος, είχε προταθεί από τον Παν. Κανελλόπουλο αλλά όχι ως μόνιμο σύστημα).
Αντιστρέφω την ερώτηση “γιατί η ενιαία περιφέρεια” με την ερώτηση γιατί υπάρχουν καισήμερα εκλογικές περιφέρειες. Την εποχή που η ενημέρωση γινόταν από τα μπαλκόνια ήαπό στα καφενεία, ο βουλευτής έπρεπε να έχει περιορισμένο χώρο να κινείται. Το χωνί είχεπεριορισμένη γεωγραφικά εμβέλεια.
Τα τοπικά προβλήματα – η Τοπική αυτοδιοίκηση? Αν χρειαζόμαστε (και) βουλευτές να αντιπροσωπεύουν τις πόλεις και τις περιφέρειες, τότε γιατί όχι βουλευτές ανάεπαγγελματική κατηγορία, εταιρία, επιμελητήριο, θρησκεία... πχ στην ερώτηση “θα βγάλει βουλευτή η Αρκαδία (λέμε τώρα), θα βάζαμε δίπλα την ερώτηση “θα βγει βουλευτής τσαγκάρης ή δικηγόρος (πάλι.. λέμε τώρα)”. Μην πούμε αν θα βγει βουλευτής ΛΟΑΤ.
Προκλητικό? Για κάποιος αυτό ακριβώς είναι το κύριο χαρακτηριστικό της ζωής τους.
Πάντως, περισσότερο ζωτικό από το ότι γεννήθηκαν στην Τρίπολη.
Η περιφέρειες διατηρούνται, πέραν από την κεκτημένη ταχύτητα, για κάποιους πονηρούς λόγους:

• τοπικιστικά ρουσφέτια
• εκλομαγειρευτικά κόλπα
• ατομική εκλογική πελατεία

Η ενιαία εκλογική περιφέρεια δίνει κατ' αρχήν μεγαλύτερη ευχέρεια επιλογής στονψηφοφόρο: ως άτομο, έχω διάφορες πλευρές – φυσικά το τόπο μου (πρώτης – ή και δεύτερης κατοικίας αλλά συχνά και το χωριό καταγωγής), την επαγγελματική μου ιδιότητα, την εταιρία που δουλεύω, την θρησκεία/ιδεολογία μου, τη σεξουαλικότητα μου,μην πω και την ομάδα “μου”.... Δεν θα πρέπει να αφεθώ να αξιολογήσω την πλευρά που θεωρώ σπουδαιότερη και να προσπαθήσω να βρω τον άνθρωπο που τηναντιπροσωπεύει καλύτερα? Για παράδειγμα, ψάχνω για αριστερό, μηχανικό, ΟΤΕτζη,
ομοφυλόφιλο και Ολυμπιακό– κι' ας είναι και από τον Εβρο

200/100

Ένα ρεαλιστικότερο σύστημα θα μπορούσε να είναι το 200-100. Διακόσιοι βουλευτές από εκλογικές περιφέρειες (όσο ευρύτερες τόσο καλύτερα) και 100 κατανέμονται στα δύο πρώτα κόμματα με αναλογία 60-40 ή 70-30. Θέτοντας το όριο της αυτοδυναμίας στο 45% ή το 40% αντίστοιχα. Μαθηματικά γνωστό εκ των προτέρων.
Επιπλέον, τα στελέχη που προορίζονται για την κυβέρνηση ή τους κύριους ρόλους της αντιπολίτευσης (σκιώδης κυβέρνηση) επιλέγονται από τους 100 και έτσι δεν εμπλέκονται σε τοπικά ζητήματα. Όμοια και οι “προσωπικότητες” που συνωστίζονται στην β' Αθηνών,όσοι δεν χωρούν στο ισχνό ψηφοδέλτιο επικρατείας.
Θα μπορούσε μάλιστα να υπάρχει χωριστή ψήφος για τις τις δύο κατηγορίες. Έτσι, οψηφοφόρος εκφράζει την πραγματική του θέληση στους “200” και επιλέγει άμεσα την επιθυμία του για το ποιος θα γίνει κυβέρνηση στους 100.
Αμφότερα, εξυπηρετούν εν μέρη και καλλιεργούν την ιδέα της “διάκρισης των εξουσιών”, που στην Ελλάδα δεν είναι καθόλου ισχυρή. Οι 200 είναι “βουλή” οι “100” είναι κυβέρνηση

Πλειοψηφικό (Αγγλικό)

 
Τέλος, ακραίο εκλογικό σύστημα είναι το Αγγλικό (καλύτερα του Ην. Βασιλείου) με μονοεδρικές που κατανέμονται φυσικά με πλειοψηφικό. Αυτό το σύστημα δεν εξασφαλίζει ούτε καν ότι το πλειοψηφούν κόμμα στο εκλογικό σώμα πλειοψηφεί και στην βουλή. Είναι βαθιά όμως ριζωμένο στη συνείδηση της παλαιότερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και δύσκολα θα μπορούσε να πει κάποιος σε αυτό τον λαό ότι δεν έχετε δημοκρατικό σύστημα.
Υπάρχει όμως και κάποιο  πλεονέκτημα, ακόμα και κατά την αντίληψη μας. Κάθε βουλευτής παλεύει μόνος του, δεν έχει το μεγάλο κομματικό στέλεχος που εκλέγεται πρώτος στην περιφέρεια του το μαξιλαράκι των μικροτέρων που θα χάσουν την έδρα αν μειωθούν τα ποσοστά. Έτσι, ακόμα και ο αρχηγός μπορεί να χάσει την έδρα του. Όπως λέγεται “υπερασπίζεται μια πλειοψηφία 100,500,1000... ψήφων” και νοιώθει την καυτή ανάσα των ψηφοφόρων.
Με αυτή την πίεση, δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο κυβερνητικοί βουλευτές νακαταψηφίζουν νομοσχέδια, που κάποιες φορές μπορεί ακόμα και να μην περάσουν. Αλλά,αυτό δεν θεωρείται κατ' ανάγκην πολιτική κρίση. Είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία, η βουλή νομοθετεί.

Κυρίαρχος Κομματικός-Κυβερνητικός λόγος

Διαφωνία με την εστίαση του κεντρικού κομματικού λόγου σε θέματα υπαρκτών ή μη σκανδάλων αντί της επικέντρωσης στην κυρίαρχη πολιτική μάχη στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

The Factory Project: Οι Δέκα Προτάσεις του Ερίκ Τουσέν για να μην Επανα...

The Factory Project: Οι Δέκα Προτάσεις του Ερίκ Τουσέν για να μην Επανα...: Ακολουθεί σημερινό κείμενο του Ερίκ Τουσέν στο CONTRA-XREOS.GR , με τίτλο: « Δέκα Προτάσεις για να μην Επαναληφθεί η Συνθηκολόγηση όπω...

Η θέση της Ομοσπονδία Γερμανικών Συνδικάτων για την την CETA (στα Αγγλικά)

https://www.google.gr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=1&ved=0ahUKEwje8s-b8cfRAhUFWxQKHRQfCYQQFggaMAA&url=http%3A%2F%2Fwww.dgb.de%2Fthemen%2F%2B%2Bco%2B%2Ba9ac3722-c20f-11e6-93c0-525400e5a74a%2Ffile%2FDGB-Position-on-CETA.pdf&usg=AFQjCNFEfqijdLwQZjf_misLuezDm1J8TA&sig2=k5O-rrHYG0XFA_uyvh6YgA&cad=rjt

STOP ΤΤΙΡ CETA TISA Greece : Δώρα Κοτσακά "Η CETA μετά τη Βαλονία ή Τίποτα δεν...

STOP ΤΤΙΡ CETA TISA Greece : Δώρα Κοτσακά "Η CETA μετά τη Βαλονία ή Τίποτα δεν...: Η πρόσφατη άρνηση των Βαλόνων να συναινέσουν στην υπογραφή της CETA προσέφερε, μεταξύ άλλων, μία τεράστια υπηρεσία. Οι πολίτες έμαθαν την...

Αυτονομία Θέρμανσης

Εγκύκλιο για την αυτονομία θέρμανσης ετοιμάζει το ΥΠΕΝ

04.01.2017 - 20:12

Εγκύκλιο που θα διευκρινίζει το νέο καθεστώς για την εγκατάσταση αυτόνομων συστημάτων θέρμανσης σε μεμονωμένα διαμερίσματα πολυκατοικιών ετοιμάζει το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας προκειμένου να διευκρινίσει τις προϋποθέσεις αποκοπής από το σύστημα κεντρικής θέρμανσης.
 __________________________________________________________________________
Από το left στη στήλη "κοινωνικά".  Δεν είναι πολιτική, δεν είναι συνδικαλιστικό..
είναι ... απελευθέρωση "δυνατότητα τοποθέτησης αυτόνομων συστημάτων χωρίς προηγούμενη έγκριση από το 51% των συνιδιοκτητών".
Κινούμενοι απο την προκατάληψη  (ή την ιδεοληψία) του "μοναχός σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα", κάποιοι ιδιοκτήτες  ζητούν αποκοπή από την κεντρική θέρμανση, και εγκατάσταση αυτόνομης. Ετσι θα έχουμε:

• Απαξίωση κεντρικών συστημάτων θέρμανσης και νέες δαπάνες για εγκατάσταση καινούργιων, (λογικά και κατα κανόνα με εισαγώμενα υλικά).  Να το θεωρήσουμε αυτό μοχλό προς την ανάπτυξη που θέλουμε?
• Πέραν της δαπάνης επένδυσης, με αυτή την αντίστροφη   οικονομία  κλίμακος, μαλλον
  θα έχουμε μεγαλύτερη κατανάλωση καυσίμου (απο τον Πουτιν), εκτός αν πέσει το επίπεδο της υπηρεσίας.
• Είναι αναμενόμενο ότι οι αυτονομίσεις πιέζουν προς την εγκατάληψη του κεντρικού συστήματος θέρμανσης. Αυτό θα σημάνει υποβάθμιση της πολυκατικίας με απόφαση μειοψηφίας και αναγκαστική οπισθοχώρηση της ποιότητας ζωής αυτών που θέλουν κεντρική θέρμανση - και το "συμβόλαιο" όταν αγόρασαν το σπίτι αυτό ακριβως εδήλωνε. 
  Αναγκάζονανται να προχωρήσουν και αυτοί στη "αυτονομία" - με δαπάνη που δεν προέβλεπαν ή δεν αντέχουν, και στη υποβάθμίση του σπιτιού από τις σωληνώσεις και τους λέβητες.  Αν δεν μπορούν να επενδύσουν, τότε πάμε σε ηλεκτρικά μπαλώματα θέρμανσης καταβάλοντας διαρκώς δαπάνες ή να απλά να παγώνουν. Και όλα αυτά ακόμα και αν είναι η πλειοψηφία, που δεν θέλει αυτή τη "μεταρύθμιση".
• Αισθητική υποβάθμιση του αστικού χώρου με την εγκατάσταση λεβήτων στις βεράντες (δίπλα στα κλιματιστικά), και αύξηση του κινδύνου λόγω ενδεχόμενης πλημελούς συντήρησης

 Φυσικά αυτό είναι στα "κοινωνικά" δεν είναι στα πολιτικά.
 Μήπως όμως είναι βαθειά πολιτική (με tags  αυτονομία, ανάπτυξη, οικονομία κλίμαμος, άτομο, κοινωνία, δικαιώματα...)

Υ.Γ.
Ειχα δουλεψει  για λίγο στην Νιγηρία. Το σπίτι μας  (και όχι φυσικά όλα τα σπίτια) είχε εγκατάσταση παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος. Μπορούμε κάλλιστα να φανταστούμε ότι με το κόστος αυτών των αυτόνομων μονάδων θα μπορούρε να γίνει αξιόπιστο το   δημόσιο δίκτυο. Αλλά κάτσε γύρευε, εμείς έπρεπε να διαβάζουμε και να βλεπουμε TV την νύχτα, όποτε ανάβαμε τη γεννητριά μας, αν και χάναμε καμμια γραμμή μεχρι  να ανέβουν οι στροφές.

Να προτείνουμε και συτονομία στο Ηλεκτρικό ρεύμα ?  Τόσες μονάδες (πάνε και αά ζεύγη- τα ηλεκτροπαραγωγά), δεν θα φέρει κάποια ανάπτυξη?

3 Ζητήματα: Θεωρία, Συμμετοχή, ΣΥΡΙΖΑ/Πρόγραμμα

ΖΗΤΗΜΑ ΘΕΩΡΙΑΣ

• Στη Ευρώπη δεν κατέρρευσε μόνο η Αριστερά αλλά γενικότερα η ιδέα του συλλογικού και η πολιτική. Ο  άναρχο-φιλελευθερισμός κυκλοφορεί κυρίαρχος, αποκρύπτοντας την ταξική του φύση, υπό τον μανδύα του τεχνοκρατικού μονόδρομου.

• Η αναγκαία αναζήτηση μιας νέας θεωρίας/μεθοδολογίας δεν μπορεί να αρχίσει με μια απόφαση των κομμάτων της αριστεράς, αλλά είναι μια βασανιστική πορεία που (ελπίζουμε ότι) έχει αρχίσει, αλλά δεν μπορεί να συντελεστεί στον δοκιμαστικό σωλήνα των “πολιτειολόγων” αλλά θα πρέπει να έχει συνεχή ανατροφοδότηση από την πολιτική και την ταξική πάλη.

Τα επτά Κ

 Καταπληκτικό κείμενο του Αριστίδη Μπαλτά.
Θα έπρεπε να μπεί στο πρωίμιο του καταστατικού

 

http://www.ananeotiki.gr/el/articles.php?tid=9062 

Το αντιγράφω, για να μην το χάσουμε

Κοι­νω­νία. Κίνη­μα, Κόμμα, Κυβέρ­νη­ση, Κρά­τος, Καθε­στώς. Ιδού τα έξι πε­δία σχέ­σε­ων και ση­μα­σιών που δια­μορ­φώ­νουν το πλαί­σιο δρά­σης της Αρι­στε­ράς. Τα πε­δία εί­ναι δια­κρι­τά: κα­θέ­να υπό­κει­ται στους δι­κούς του προσ­διο­ρι­σμούς και διέ­πε­ται από τους δι­κούς του τρό­πους λει­τουρ­γί­ας, κί­νη­σης και με­τα­σχη­μα­τι­σμού. Αλλά ταυ­τό­χρο­να αυτά δια­πλέ­κο­νται με πολ­λούς κρί­κους. Κάθε πε­δίο εί­ναι μόνο με­ρι­κώς ή σχε­τι­κά αυ­τό­νο­μο ως προς την κοι­νω­νία εν γέ­νει. Ας δού­με κά­ποιες δια­συν­δέ­σεις.

Καθε­στώς υπο­νο­εί κυ­ριαρ­χία, αυ­τήν του κε­φα­λαιο­κρα­τι­κού τρό­που πα­ρα­γω­γής. Η ρήξη με το Καθε­στώς και η συ­να­φής συ­νο­λι­κή αλ­λα­γή της Κοι­νω­νί­ας εί­ναι πο­ρεία μα­κράς πνο­ής που αρ­χί­ζει να με­τρά με αφε­τη­ρία μια με­γά­λη πο­λι­τι­κή ανα­τρο­πή. Η ανα­τρο­πή οδη­γεί στον σχη­μα­τι­σμό μιας Κυβέρ­νη­σης με χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά ρι­ζι­κά δια­φο­ρε­τι­κά από εκεί­να των προη­γου­μέ­νων. Πολλά συ­μπυ­κνώ­νο­νται στον τρό­πο διεύ­θυν­σης και λει­τουρ­γί­ας του Κρά­τους: από απο­φα­σι­στι­κός αρ­μός ανα­πα­ρα­γω­γής του Καθε­στώ­τος, αυτό με­τα­τρέ­πε­ται σε μέσο απο­δυ­νά­μω­σης της αντί­στοι­χης κυ­ριαρ­χί­ας. Μέσα από ρι­ζο­σπα­στι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις και με­γά­λες ή μι­κρές συ­γκρού­σεις. Με τις αντί­στοι­χες επι­τυ­χί­ες πά­ντο­τε επι­σφα­λείς.

Σε συν­θή­κες μη επα­να­στα­τι­κές, η Κυβέρ­νη­ση της ανα­τρο­πής προ­κύ­πτει από κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία και εί­ναι υπο­χρε­ω­μέ­νη να κι­νεί­ται όπως ορί­ζει το Σύνταγ­μα. Το ότι η Κυβέρ­νη­ση υπό­κει­ται στο Σύνταγ­μα ενό­σω εί­ναι υπό­λο­γη απέ­να­ντι στο σύ­νο­λο της χώ­ρας και των κα­τοί­κων της τη φορ­τί­ζει με ευ­ρύ­τα­τη ευ­θύ­νη, προσ­δί­δο­ντάς της σχε­τι­κή αυ­το­νο­μία ως προς το Κόμμα από το οποίο κατά βά­σιν προ­ήλ­θε. Οι σχέ­σεις Κυβέρ­νη­σης και Κόμ­μα­τος εί­ναι έτσι κα­τα­στα­τι­κά δια­φο­ρε­τι­κές από εκεί­νες με­τα­ξύ κομ­μα­τι­κής ηγε­σί­ας και κομ­μα­τι­κής βά­σης. Το ποιες οφεί­λουν να εί­ναι πα­ρα­μέ­νει πε­δίο ιστο­ρι­κού πει­ρα­μα­τι­σμού και ακό­μη μεί­ζον ζη­τού­με­νο.

Κύρια λει­τουρ­γία του Κόμ­μα­τος εί­ναι να συ­μπυ­κνώ­νει, να ολο­κλη­ρώ­νει και να εκ­προ­σω­πεί αι­τή­μα­τα και δυ­νά­μεις που μπο­ρούν να συ­ντε­θούν στην κα­τεύ­θυν­ση της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, της ισό­τη­τας, της ελευ­θε­ρί­ας, της δι­καιο­σύ­νης. Αλλά τέ­τοια αι­τή­μα­τα φέ­ρο­νται κατά κα­νό­να από δια­φο­ρε­τι­κά Κινή­μα­τα, όπου κα­θέ­να δια­τη­ρεί τη δική του σχε­τι­κή αυ­το­νο­μία. Το Κόμμα οφεί­λει να σέ­βε­ται πλή­ρως την αυ­το­νο­μία αυτή, αλλά ταυ­τό­χρο­να να συν­θέ­τει αι­τή­μα­τα και κοι­νω­νι­κές δυ­νά­μεις σύμ­φω­να με τη στρα­τη­γι­κή Κυβέρ­νη­σης και Κόμ­μα­τος, υπό τους δια­φο­ρε­τι­κούς όρους ευ­θύ­νης της μιας και του άλ­λου.

Η σχε­τι­κή αυ­το­νο­μία της Κυβέρ­νη­σης ως προς το Κόμμα, αλλά και του Κόμ­μα­τος ως προς το Κίνη­μα, δη­μιουρ­γεί ανα­πό­φευ­κτα εντά­σεις. Η εποι­κο­δο­μη­τι­κή άρση των εντά­σε­ων αυ­τών δεν υπό­κει­ται σε συ­ντα­γές. Είναι απο­τέ­λε­σμα πο­λι­τι­κής ωρι­μό­τη­τας, η οποία δεν δί­δε­ται προ­κα­τα­βο­λι­κά, αλλά κερ­δί­ζε­ται μέσα από κα­τα­νό­η­ση των προ­βλη­μά­των, σε­βα­σμό στη δια­φο­ρε­τι­κή άπο­ψη, αμοι­βαία εμπι­στο­σύ­νη και αμ­φί­δρο­μη κα­λό­πι­στη κρι­τι­κή. Κύριος εχθρός εί­ναι εδώ η κα­χυ­πο­ψία. Όπως τρο­φο­δο­τεί­ται από έλ­λει­ψη αυ­το­πε­ποί­θη­σης, αμε­τρο­έ­πεια, φθό­νο και ανο­μο­λό­γη­το φόβο.

Για­τρι­κό εί­ναι τε­λι­κά η ίδια η Κοι­νω­νία: ένα αυ­θε­ντι­κό Κίνη­μα που εμπλέ­κει την Κοι­νω­νία ολό­κλη­ρη απορ­ρο­φά προ­σω­πι­κές φι­λο­δο­ξί­ες και φέρ­νει τον κα­θέ­να στα μέ­τρα του ενό­σω συ­νε­γεί­ρει και συ­ναρ­πά­ζει όλους μέσα από την έμπνευ­ση που πα­ρέ­χει και την πα­ρα­γω­γι­κή δύ­να­μη που συ­νι­στά η γνή­σια συλ­λο­γι­κό­τη­τα.

Και το έβδο­μο Κ; Ας το αφή­σου­με προ­σω­ρι­νά ασχο­λί­α­στο. Γιατί εί­ναι αυτό που διέ­πει και συ­νε­νώ­νει όλα τα πα­ρα­πά­νω. Είναι το Κ του Κομ­μου­νι­σμού, όπως η ιδέα του έχει ήδη αρ­χί­σει να ανα­νε­ώ­νε­ται και να εμπλου­τί­ζε­ται από τη δρά­ση και τη σκέ­ψη αμέ­τρη­τα πολ­λών. Σε ολό­κλη­ρο τον κό­σμο.

Κεραίες, Κοινόχρηστα Τηλέφωνα και Κίνημα.

Κεραίες, Κοινόχρηστα Τηλέφωνα και Κίνημα.

Η επίδραση των “κεραιών κινητής” έχει τεχνικές παραμέτρους (πχ τι επηρεάζει περισσότερο, Η ακέραια του παρόχου ή του κινητού..). Εδώ θα μιλήσω κυρίως για το κινηματική θέμα.

Αφοριστικά, το κίνημα κατά των κεραιών πρέπει να στοχεύει και στους χρήστες (εξ ίσου ή κυρίως).

Σταματήστε να τηλεφωνείτε για να φύγουν οι κεραίες.

Είναι τετριμμένο να πούμε ότι η τηλεφωνία δεν είναι ενέργεια ώστε να βάλουμε την παραγωγή - την όχληση- στο Ερημονήσι και να φέρουμε το προϊόν στην Αθήνα. Οι κεραίες μπαίνουν όπου είναι και η χρήση, και είναι περισσότερες όσο μεγαλύτερη είναι η χρήση¹.

Είναι αντιφατικό, ως γονείς, να θέλουμε το παιδάκι μας να έχει κουνητό μαζί του και μετά να ζητάμε “οι κεραίες μακρυά από το σχολείο”.

Όμως υπάρχει διέξοδος από την αντίφαση, που δεν την έχει σηκώσει το κίνημα:

Κοινόχρηστα τηλέφωνα στα σχολειά και με δυνατότητα να καλούνται.

Με δωρεάν αστικά² και/η ως καρτοτηλέφωνα.

Τελευταία, η κοινόχρηστη τηλεφωνία έχει τουλάχιστον παραμεληθεί από τούς παρόχους (κυρίως τον ΟΤΕ). Δεν θα πήγαινα σε “θεωρίες συνωμοσίας” υπέρ των κινητών και των μόνιμα ανανεωμένων (φυσικά εισαγομένων) συσκευών, ας πούμε οτι υποκύπτουν απλά στη “μόδα”.

Η αλλαγή της “μόδας”, δηλ. της κοινωνικής συνείδησης είναι έργο του κινήματος.

Δημήτρης Καμπυλαυκάς

Τηλ. Μηχανικός (πρωην ΟΤΕ)

1Η θέμα αν χρειάζονται 3-4 κεραίες άνα πάροχο, η αν θα μπορούσαμε να έχουμε μόνο μία ξεπερνά το παρόν σύστημα

2Και αν πρέπει να το παιδί πρέπει να μας βρε στο δικό μας κινητό, υπάρχει και η εκτροπή του τηλεφώνου μας..